struktury eksperymentalne
STRUKTURY EKSPERYMENTALNE NADZWYCZAJNY MAGNETOOPÓR (EMR) po raz pierwszy zaobserwowano w dyskach (zdjęcie na górze z lewej, schemat na górze z prawej) zwanych dyskami van der Pauwa, od nazwiska naukowca z Philips Laboratories. Pod koniec lat pięćdziesiątych badał on rozkład gęstości prądu w płytkach półprzewodników o różnym kształcie znajdujących się w polu magnetycznym. Dysk ze złota umieszczono we wnętrzu pierścienia o promieniu zewnętrznym długości 1 mm wykonanego z 1.5mikrometrowej warstwy domieszkowanego tellurem antymonku indu, osadzonej na podłożu z arsenku galu. Mówiąc w uproszczeniu, dysk jest rozcinany wzdłuż promienia i rozwijany w pasek. Przyrząd o strukturze liniowej działa dokładnie tak samo jak okrągły, którego wszystkie elementy i kierunki pola elektrycznego i magnetycznego są przekształcane za pomocą tego samego odwzorowania.